Betül Ayaz

Sedasyonla ilgili en sık aldığım soru bu ve arkasında hep aynı korku var: kontrolün tamamen elden gitmesi. Önce şunu netleştireyim: bilinçli sedasyon, genel anestezi değildir. Sizi derin bir gevşeme ve uyku haline alırız ama solunumunuz kendi kontrolünüzde devam eder; sedasyonun derinliğini işlem boyunca ben ayarlarım.

Ağrı kontrolü sedasyonun işi değildir; onu diş hekiminizin uyguladığı lokal anestezi sağlar. Sedasyon ise kaygıyı, bekleme gerginliğini ve o koltukta geçen zamanın yükünü ortadan kaldırır. Hastalarımın büyük bölümü işlemin ne zaman başlayıp bittiğini hatırlamadığını söyler.

Bütün bu süre boyunca yanınızdayım; kalp ritminiz, tansiyonunuz ve kanınızdaki oksijen düzeyi kesintisiz izlenir. Yani soruyu şöyle cevaplayabilirim: işlemin farkında olmayacak kadar rahat, benim sizi her an takip edebileceğim kadar güvende olursunuz.

Bu korkuyu küçümsemem; çünkü kaynağı çoğu zaman gerçek bir hikayedir, ama eski bir hikayedir. Kulaktan kulağa aktarılan anestezi anlatılarının çoğu, bugünkü izleme teknolojisinin ve güvenlik standartlarının bulunmadığı dönemlere aittir. Bugün anestezi aldığınız her dakika kalp ritminiz, tansiyonunuz, solunumunuz ve oksijenlenmeniz cihazlarla ve bir uzmanın gözüyle kesintisiz takip edilir.

Hiçbir tıbbi işlem için "risk sıfırdır" demem; bunu söyleyen olursa temkinli yaklaşın. Doğru cümle şudur: risk, doğru hazırlıkla yönetilir. İşlemden önce hastalıklarınızı, ilaçlarınızı, alerjilerinizi ve önceki anestezi deneyimlerinizi tek tek sorarım; gerekiyorsa tetkik isterim. Anestezinin güvenliği o koltukta değil, bu değerlendirme masasında kurulur.

Şunu da ekleyeyim: tedaviyi korku yüzünden yıllarca ertelemenin de bir bedeli var ve bu bedel çoğu zaman anestezinin yönetilebilir risklerinden daha ağır. Korkunuzu bana anlatın; birlikte, size uygun olan yolu buluruz.

Bir hastamız kliniğe gelene kadar üç kez randevu alıp üçünde de gelmemişti. Dördüncüsünde geldi ama koltuğa oturamadı; bekleme salonunda konuştuk. Çocukluğunda yaşadığı kötü bir diş tedavisi deneyimini anlattı. Yıllar içinde ağzındaki sorunlar birikmiş, o utandıkça ertelemiş, erteledikçe iş büyümüştü.

O gün tedavi konuşmadık; sedasyonun ne olduğunu, neyi hissedip neyi hissetmeyeceğini, benim işlem boyunca başında olacağımı anlattım. Sorularının bitmesini bekledim. Karar vermek için süre istedi, verdik.

Bir süre sonra geldi ve birikmiş tedavilerinin önemli bölümünü sedasyon altında, birkaç seansta tamamladık. İlk seansın sonunda uyandığında sorduğu soruyu unutmuyorum: "başladık mı?" Bittiğini söylediğimde önce inanmadı, sonra gözleri doldu. Benim mesleğimde başarı ölçüsü budur: yılların korkusunun, hastanın hatırlamadığı bir öğleden sonraya sığması.