Muhammed Bahadır Olcay

Dürüst cevap şu: çekilen diş eti kendi kendine geri gelmez. Diş eti bir kez o seviyeye indiğinde, kremler, macunlar ya da gargaralarla yeniden uzamaz; bu yönde bir beklenti oluşturan ürünlere ihtiyatla yaklaşın.

Ama bu, yapılacak bir şey olmadığı anlamına gelmiyor. Önce çekilmenin nedenini buluruz; sert fırçalama, diş eti hastalığı, dişin konumu ya da diş sıkma gibi etkenlerden hangisi işin içindeyse ona müdahale ederiz, çünkü neden ortadan kalkmazsa yapılan her şey geçici kalır. Uygun vakalarda ise çekilen bölge, yumuşak doku greftleriyle cerrahi olarak kapatılabilir; bu, benim uzmanlık alanımın doğrudan konusudur.

Her çekilme greftle kapatılmaya uygun değildir; bunu ancak muayenede, çekilmenin tipine ve dokunun durumuna bakarak söyleyebilirim. O yüzden diş eti çekilmesini fark ettiyseniz erken gelin: erken dönemde hem ilerlemeyi durdurmak hem de cerrahi seçenekleri kullanmak çok daha kolaydır.

"İmplant çürümez, o halde sorun da çıkarmaz" düşüncesi, implant tedavisi hakkındaki en riskli yanılgılardan biri. İmplantın kendisi çürümez, bu doğru; ama implantı taşıyan diş eti ve kemik, doğal dişi taşıyan dokularla aynı biyolojik kurallara tabidir. Bakım aksadığında implant çevresindeki dokular da iltihaplanabilir ve bu iltihap ilerlediğinde implantı taşıyan kemik erimeye başlar.

Üstelik bu tablo sinsi ilerler; implantta çürük ağrısı gibi erken bir uyarı olmadığından hasta çoğu zaman sorunu geç fark eder. Bu yüzden implantlı hastalarıma tedavi biterken hep aynı şeyi söylüyorum: implant, bakım yükümlülüğünüzü bitirmez, tam tersine size düzenli temizlik ve kontrol alışkanlığı kazandırmak zorundadır. İmplantın ömrünü ameliyat masası kadar, sonrasındaki yıllarda gösterilen özen belirler.

Bir hastam dişlerindeki sallanma artınca kararını vermiş olarak geldi: hepsi çekilecek, protez yapılacaktı. Annesinin de babasının da aynı yaşlarda bütün dişlerini kaybettiğini, kendisinin de sırasının geldiğini söylüyordu. Sallanan dişi kurtarılamaz diş olarak biliyordu; ona göre konuşacak bir şey yoktu, sadece işlemi yapacak birini arıyordu.

Muayene ve filmler başka bir tablo gösterdi: evet, gerçekten kurtarılamayacak dişleri vardı, ama dişlerinin önemli bir bölümü tedaviyle ayakta tutulabilecek durumdaydı. Ona sallanmanın her zaman son nokta olmadığını, iltihap kontrol altına alındığında bir kısım dişin yeniden sağlamlaşabildiğini anlattım. İkna olması kolay olmadı; ailesinden gördüğü tablo, benim söylediklerimden daha gerçekti onun için.

Aşamalı bir planda anlaştık ve periodontal tedavisini tamamladık; kurtarılamayan dişler için ayrı çözüm planladık, ama ağzında kendi dişleriyle çıktı o süreçten. Bu vakadan aklımda kalan şu: bazı hastalar diş kaybını hastalık olarak değil, kader olarak taşıyor. Bizim işimizin bir parçası da tedaviden önce bu kaderi tartışmaya açmak.