Ferit Kaval

Diş etlerinin kanaması diş eti iltihabının göstergesidir. Bunun sebebi çoğunlukla diş fırçalama tekniğinin yanlış olması ya da fırçalamanın aksıyor olmasıdır. Çeşitli sistemik durumlar da eşlik ediyor olabilir, ancak ağız hijyeni bu tablonun yüzde 90-95’ini oluşturuyor.

Fırçalama yetersiz olunca dişlerin arasında, özellikle de diş ile diş eti arasında besin birikiyor. Bakteriler tıpkı bizim gibi glikozla besleniyor; biriken besinlerin etrafında çoğalarak önce bakteri plağını, zamanla da diş taşını oluşturuyorlar. Diş eti iltihabı böyle başlıyor.

Peki ne yapıyoruz? Önce etkeni, yani diş taşlarını temizliyoruz; detartraj, küretaj ve flep işlemlerinden hangilerinin gerektiğini saptayıp uyguluyor, oluşmuş iltihaplı dokuları da temizliyoruz. Ardından ağız hijyenini geliştiriyoruz ki aynı durumu tekrar tekrar yaşamayalım.

Hastama diş fırçası yazıyorum ve kontrol seansına yanında getirmesini istiyorum; orada uygulamalı olarak fırçalamayı gösteriyorum. Sonrasında en geç altı ayda bir diş taşı temizliği ve rutin kontrollerle idameyi sürdürüyoruz.

Hastanın fayda göreceğini, dişe gerçekten katkısı olacağını düşünmediğim işlemleri önermiyorum. Stabil olduğunu düşündüğüm yarım milimetrelik diş eti çekilmesi ya da mineyle sınırlı, dentine ulaşmamış durmuş çürük bunlara örnek.

Ortodontik tedaviyle istenen sonuca ulaşılabilecekken protetik tedavi talebi geldiğinde de aynı şeyi söylüyorum. Ağız hijyeni çok kötü olan ya da şekeri kontrolsüz seyreden hastalarda cerrahi ve protetik işlemleri, tablo düzelene kadar ertelemeyi tercih ediyorum.

Çevresinden duyduğu olumsuz dönüşler sebebiyle işleme olan inancı zedelenmiş hastalarda ise temkinli yaklaşmak gerekiyor; önce beklentiyi ve endişeyi konuşuyoruz.